Sandım da saydım
Yıllarımdan da kalmamış bir yılım
Anladım cebimde birikenler olamaz
Günüme kurulan kundakların sahipleri
Elleri uzanıyormuş aslı ellerime
Düşmanımın hapsettiği suçlulardan
Kaçamadığı saatleri anlamamak
Ne mümkün
Aynı odanın içinde soluklandıkları
Büyüdükleri ve büründükleri
Tek bir kişi iken
Ne mümkün anlamamak

Sahiciyken yalanlar kurulur ve
Bir tokat ile öğütler hataları
Kızarmayan yüzümle
Ellerimdi sızlayan
Yaşamın suçu muydu ilerlemek
Ne vakit sezmedim her seferinde
Onu boyarken sevmediğim renklere
Kusuru muydu renkleri
Fırçalarımdan adlandırılırken

Onu da sahiplenmedim de
Kaldım her seferinde bir başıma
Korkaklıklarımdandır korkularım
Endişelerim ve bunaltılarım
Aynayı bir kere olsun çevirmeden
Suçlamak nasıl kolaydı
Hatasız bir kimsenin kaybolmuş dünüyle
Daha mı kolaydı uyumak akşamları

Şimdi yıkılırken ismim
Kimliğimin sütunu üzerine
Oturuyorum ve uzatıyorum ayaklarımı
Hatrı büyük olmalı ki en azından
Uçuyor değil değiyor bu topraklara
Yüzümü lekeledim ki
Arınsın bugünler hapsinden
Var olmanın ağırlığına dokunmak
Varlığımı uyandırıyor
Lekeler de temizlenir nasılsa
Soluklanmak daha taze aslıyla