Nefretlerimi götürüyorum yıllar boyu kapısında uzandığım

Ve bir umut biçmeyi alışkanlık edindiğim sofraya

İstemeyişlerimin oldukça farkındayım ancak

Elime aldığım her ne var ise rengini kaybeder oldu

Mesafelerle beslenenen yakınlıklarım

Tiksinirken birbirlerinden

Yakınlar nasıl yakın olabilir

Henüz öğrenemedim

 

Yalnızca bazı bekleyişlere açlığım

Önüme konulan misafirperver tabaklara değil

 

Ellerini tutmadığımda istiyorum ellerini

Aramadığımda seni bir kabus gecesinde yanımda

Hissediyorum yokluğunun ne denli kıracağını kalbimi

Haftalar sonrası koşuyorum kapına derin bir özlemle

Özlemediğimden midir soracak olursan

Haftalarla bekledim geleceğim tarihi

 

Bunaltılarım basıyor tenlerimiz arasından sızarken terler

Kafamı çevirdiğim her bir yerde olmanı istemiyorum

Anlamını yitireceğimden mi korkuyorum

Yoksa yalnızca seni yitireceğimden mi

Doygunluklarla dokunmamak mı mesele

Eksikliğinde saydığım tekrardan varlığınla

Doyasıya hissetmekte mi seni