Söndürdüm ışıkları korkular dolanırken kuytularda

Kimsesizliğimde kaldırdım elimde kalan son ümitleri raflara

Üşüyorum açtırdığım güneşin sıcağında

Açlığım beni tüketiyor fazlalıkların alınmayan kırıklarında

 

Günahların en aydınlatıcı sevabı

Ahlakların gölge düşüren açısındayım

Kusurların kaybolduğu yalanların kurmacasında

Göğsünü ezip geçen doğruların adımlarıyım

Sarmaşıklar görünenden sızıyorsa gönlünün ortasına

Buluşamayız doğru ve gerçek sözlerde

Çizgimiz bükülünce senin tam üstüne

Tanıyacaksın mesafelerin görünmeyen samimiyetini

Cevaplar bulandırıyorsa kurgularla bağ yapmış arzularını

Kırmızılarla dolacak gözlerin zamanın aldatmayan şeffaflığında

Tuzaklarım kadar düşeceksin aşkın çıkılmaz kuyusuna

Beni de kendinle birlikte sürüklerken

Yakışıksız bir gülümsemenin karşısında

Buğulanan gözlerim oturacak

 

Ve

Elimdeki ayna yansıtacak ışığını doğduğu anasına

Yine de

Sol omzundaki şeytanım kulağına fısıldayan

 

Mevsimler yakaladığında tam ortasından soğukları

Dökülen yapraklarım sokakları renklendiren

Beyazlara bürünen saçlarının sebebiyim

Gökyüzünden bu topraklara ulaşanların yorganı altında

Güneşi eve dolduran pencereni açmadım bugün

Barikatım taze bir soluklanışın önüne dizilmiş

Yetersizliğindeyim ben